Sinds Kelso deel uit maakt van mijn leven hebben wij een jaarlijks terugkerend ritueel.
We gaan naar Amelisweerd, Kelso staat/zit/ligt op een steenbrok en ik maak een foto met de bloeiende sneeuwklokjes op de achtergrond.
Met de sneeuwklokjes markeer ik de tijd. Jarenlang heeft dat goed gewerkt. De donkere dagen van Kerst zijn voorbij, de dagen beginnen te lengen, er komt weer licht in de dag. De sneeuwklokjes stonden in de tijd en representeerden hoop.
Nu doen ze dat niet meer! Jammer.
Maar het is wel een leuk ritueel.
En Kelso kan er ook gewoon, lekker lui tussen gaan liggen:
