Landmark in de tijd.

Sinds Kelso deel uit maakt van mijn leven hebben wij een jaarlijks terugkerend ritueel.

We gaan naar Amelisweerd, Kelso staat/zit/ligt op een steenbrok en ik maak een foto met de bloeiende sneeuwklokjes op de achtergrond.

    

Met  de sneeuwklokjes markeer ik de tijd. Jarenlang heeft dat goed gewerkt. De donkere dagen van Kerst zijn voorbij, de dagen beginnen  te lengen, er komt weer licht in de dag. De sneeuwklokjes stonden in de tijd en representeerden hoop.

Nu doen ze dat niet meer! Jammer.

Maar het is wel een leuk ritueel.

En Kelso kan er ook gewoon, lekker lui tussen gaan liggen:

Fuutjes, fuutjes…..

…. fuutjes on the move………..               

Eendjes…….

Er staat een geel stipje in zee.

Met en zonder…..

Het is 21 januari, een en dertig dagen zijn voorbijgegaan sinds de winterwende. NU hoort 21 december 2011  bij het verleden, we zijn doorgegaan met adem halen, tenminste de meesten van ons. Het is nog geen lente, we zijn er nog niet. Schaatsen , sleetje rijden daar is het geen weer naar. Maar op de skoot in de regen bloemen kopen , ja dat is fijn en naar tegelijk.

Ik zet de sneeuwklokjes op de foto, en ik poets ze wat op, want het licht is erg grauw.

Zomaar……

Dynamiek en rust.

Wanneer ik aankom, zijn ze met z’n allen bezig om de bal uit de singel te vissen. De jeugd aan de binnenkant gooit van alles in het water om de bal naar de overkant te drijven. En ja, ze hebben succes, de jeugd aan de buitenkant vist de bal uit de gracht.

Wanneer we weer langskomen op de terugweg, zijn ze , een beetje tam, tegen een balletje aan het trappen.

Maar ze staan wel mooi in ritme met die onzettend stijve en kale bomen die het Lepelenburg sieren.

Alles stroomt, dynamiek en rust, het wisselt elkaar af.

DE grens en over de grens.

Op een holletje wandelen we langs de singel. De zon schijnt, verblind ons als het ware.

Ik doe mijn best, speel met de hond, probeer de warmte te voelen, maar er zit een hekje voor.

De zon is er wel, ik zie hem ook ( volgens sommigen is de zon een haar, vrouwelijk dus ), maar ik voel hem niet.

 

 

 

 

 

 

Later op de dag, bij de groenteboer, val ik voor de kersen.

Ik vraag of ik er een mag proeven, ja dat mag!

En ja dan val ik.

Ik vraag om me niet te vertellen wat het kost, kersen in januari.

En ja, dan koop ik een handjevol, twee handjesvol, prijsonbewust.

Ze zijn lekker, ze smaken naar de zomer.

Helder blauwe luchten.

Spring is in the air, zo voelt het een beetje, maar het is niet waar, het is helder vriezend winterweer.

Zaterdag zie ik de sneeuwklokjes, het begin van haar ruimhartige bloei. Geen bolletje, zo dankbaar als het ordinaire Galanthus nivalis. Het begint vroeg, doorstaat de vorst, knikt niet onder een laagje sneeuw, en bloeit oneindig lang.

Zaterdag hoor ik ook een fuut roepen, roepen, roepen……….. hij zoekt een maatje , hij wil wat, de lente wacht om de hoek……..

Op zondag hebben we nieuwjaarsduik, de eerste culturele zondag van het jaar.

Ik bezoek een concert van Laurens van Rooijen in de aula van het akademiegebouw; het is buitengewoon aangenaam.

Buitenkomend op het plein van de Domkerk, ontmoet ik een bijzonder lange man.

 

Een zonnige dag.

Het is vandaag vrijdag de dertiende, maar gelukkig lopen er hier, onder de rook van de Dom, in mijn directe omgeving, geen zwarte poezen over de weg.

De tamme ganzen nemen het er van, in het zonnetje. De wind heeft even de luwte opgezocht, het is behaaglijk weer.

 

Ik verbeeld me wat, maar ik zie hier een vis : het water, een takje, de rimpeling…..